يا اَيها العَزيزُ مَسَّنا وَ اَهلَنا الضُّرُّ وَ جِئنا بِبِضائَةٍ مُزجاةٍ

فَأَوفِ لَنَا الکَيلَ وَ تَصَدَّق عَلَينآ إِنَّ اللهَ يجزِي المُتَصَدِّقين

آيه 89سوره مبارکه يوسف خطاب به امام زمان(عليه السلام) بخوانيم:

اي عزيز، به ما و خانواده ما آسيب رسيده و در تنگنا قرار گرفته ايم. اين سرمايه که براي خريد آورده ايمناچيز و کمتر از بهاي آذوقه اي استکه بدان نيازمنديم؛ تو پيمانه را به طور کامل به ما عطا کن و برادرمان را به ما ببخش که خداوند بخشندگان را پاداش ميدهد

السلام عليک يا اباصالح المهدي(عج)

من و جدا شدن از کوي تو خدا نکند

خدا هر آنچه کند از توام جدا نکند

     *** *** *** *** *** ***

رهايي همه عالم بود به دست کسي

که هر چه بر سرش آيد تو را رها نکند

     *** *** *** *** *** ***

تو درد داده اي و تو طبيب درد مني

به جز تو درد مرا هيچ کس دوا نکند

     *** *** *** *** *** ***

گذشت عمر و اجل پر زند به دور سرم

بميرم و کربلا نروم خدا نکند

اباصالح، اباصالح، اباصالح

يا ربّ الرسول، بحق الرسول، اشف صدر الرسول، بظهور الحجة

تمرينات انتظار: تمرين کوچک کردن دنيا در چشم خودمان

همه مي دانيم که طلحه  وزبير از ياران  واصحاب پيامبر بودند ولي چرا عاقبت بخير نشدند واز امام خود بريدند و چپ کردند؟ آنها تمرين نکردند که دنيا را در نظر خود کوچک کنند. ريشه رياست طلبي و دنيا طلبي، بزرگ شمردن دنياست. حضرت علي عليه السلام در يکي از خطبه هايشان مي فرمايد: «رفيقي داشتم که دنيا در نظر او کوچک شده بود.» وظيفه ي ما اين است که آنچه در چشم ما کوچک است کوچکتر کنيم. مشکل ما اين است که جاي کوچکتر وبزرگترها عوض شده است. حضرت علي عليه السلام مي فرمايد: «کسي که خدا در جانش بزرگ شده باشد، دنيا در چشم او کوچک است. و بالعکس». مثالي بزنم: هر مسافري که از سفر مي آيد، برايش مهم است که چگونه از او استقبال خواهد شد. اما دنيا در نظر امام آنقدرکوچک شده بود که وقتي از تبعيد بر مي گشتند، خبر نگاري در هواپيما ازاو پرسيد: ملت ايران به استقبال شما آمده اند وشهر وکوچه وخيابان ومردم به شدت مشتاق شما هستند، شما چه احساسي داريد؟ امام فرمودند: هيچ احساسي ندارم. يعني ظواهر دنيا در نظر او هيچ ارزشي نداشت.

 1

تمرينات انتظار: تمرين تسليم در برابر خدا و حجت خدا

در قضيه صلح حديبيه سنگ بناي عدم تسليم دربرابر خداوند نهاده  شد. بعد از اينکه کفار موجوديت اسلام را نپذيرفتند در سال هفتم يا هشتم مسلمانان به سمت مکه حرکت کردند به قصد جهاد. در منطقه اي به نام حديبيه ايستادند و سران کفار هم آمدند و پيشنهاد دادند که صلح نامه بنويسيم. قرار داد صلح براي پيامبر يک گام به سمت پيروزي بود. چون تا قبل از آن هيچ حسابي روي مسلمانها باز نمي کردند. اما در صلح حديبيه،‌ تسليم شدند و مجبور به تقاضاي صلح نامه شدند. پيامبر اميرالمومنين را فرستادند و فرمودند:‌ شما قرار داد صلح را بنويس. اميرالمومنين براي نوشتن صلح نامه رفتند. ابتداي صلح نامه نوشتند «بسم الله الرحمن الرحيم   عن رسول الله» کفار و مشرکين گفتند ما خداي شما را قبول نداريم. بنويسيد بسمک اللهم که هم شامل خداي ما شود، ‌ هم شامل خداي شما. رسول الله را هم از جلوي نام پيامبر حذف کنيد. چون ما پيغمبري او را قبول نداريم. حضرت علي عليه السلام فرمودند:‌ من از خودم اختياري ندارم. بايد از پيامبر اجازه بگيريم. خدمت پيامبر آمد و نظر کفار را مطرح کرد. حضرت فرمودند: ما بايد با آنها مماشات کنيم. آنچه گفتند انجام بده. خليفه ي دوم از وسط جمع برخاست و گفت:‌ هيچ روزي به اندازه ي امروز در نبوت پيامبر شک نکردم. بناي عدم تسليم در برابر پيامبر را بنا نهاد.

حضرت علي در جنگ صفين هرچه به ياران خود هشدار داد، آنچه که دشمن ما برسرنيزه برده قرآن نيست، کاغذ است ياران او قبول نکردند. با اينکه پيامبر در خطبه غدير گفته بودند که « الحق مع علي و علي مع الحق » تمرينهايي که انجام نداده بودند باعث شد روز امتحان کم بياورند.

 2