عمليات شهيد «محمد عبدالامير حميد» (شهيد زنده)

عمليات

صبحدم روز پنجشنبه 1374/4/15ه.ش (7صفر1416ه.ق، 6ژوئيه 1995م)، در سالروز ولادت حضرت امام موسى کاظم‏عليه السلام ، گروهى از رزمندگان مقاومت اسلامى لبنان، در حالى که هر کدام مقدار زيادى مواد و تجهيزات انفجارى در کوله‏پُشتى خود حمل مى‏کردند، با گذر از خطوط امنيتى و مواضع و پايگاه‏هاى ارتش اسرائيل و مزدوران ارتش جنوب لبنان (ميليشياى لحد)، به عمق منطقه‏ى اشغالى در نزديکى «قلعه شقيف» وارد شدند. جاده‏ى استراتژيک «ديِرمِيماس» براساس اطلاعات و شناسايى‏هاى انجام شده قبلى، بهترين نقطه براى عمليات شهادت‏طلبانه تشخيص داده شده بود.

شانزده بمب قوى، با فاصله‏هايى حدود پنجاه متر، در سه نقطه‏ى مختلف‏کار گذاشته شدند. بر روى بمب‏ها که حاوى صدها ساچمه‏ى فلزى به عنوان ترکش بودند، پوششى جهت اختفا کشيده شد تا نيروهايى که از آن‏جا مى‏گذرند، متوجه نشوند.

جوانى حدود بيست ساله، پس از روبوسى و وداع با ديگر همرزمان، از گروه جدا شد و به ميان درختچه‏هاى بالاى تپه کنار جاده دويد و خود را آن‏جا پنهان کرد. جوان که مقدارى مواد منفجره به دور بدن خود بسته و چاشنى را آماده کرده بود، بايد دستگاه انفجار چاشنى بمب‏هاى کار گذشته شده را در دست مى‏فشرد.

ديگر نيروهاى مقاومت اسلامى، در بالاى ارتفاع مشرف بر جاده و محل عمليات، در حالى که از فاصله‏اى دور ناظر صحنه بودند، يک‏دستگاه دوربين فيلم‏بردارى ويدئويى کار گذاشتند تا از آن‏چه اتفاق خواهد افتاد، تصويربردارى کنند.

ساعاتى بعد، کاروانى نظامى متشکل از دو کاميون و يک جيپ، به منطقه نزديک شد. جوان که به شدت انتظار آمدن قافله را مى‏کشيد، با گذر اولين کاميون و موازى شدن آن‏ها با محل‏هاى بمب‏گذارى شده، فرياد «ياحسين‏عليه السلام» سرداد و چاشنى‏ها را يکى پس از ديگرى فشرد. سه انفجار پياپى، منطقه را به لرزه در آورد و انعکاس صداى آن در کوه‏ها و دره‏هاى اطراف، نيروهاى دشمن را که هراسان از ماشين‏ها پياده مى‏شدند، وحشت‏زده کرد.

جهنمى از آتش و انفجار کاميون‏ها را در بر گرفت. نيروهاى صهيونيست، دستپاچه و هراسان، به هر طرف پا به فرار گذاشتند؛ بدون اين‏که تا دقايقى بتوانند عکس‏العملى از خود نشان بدهند. اتومبيل‏ها در جاى خود متوقف شدند. اجساد کشته شدگان و مجروحين در کاميون‏ها باقيمانده بود. کماندوهاى وحشت‏زده، بى‏هدف، به هر سمتى تيراندازى مى‏کردند و دقايقى بعد از انفجار بود که جرأت کردند از جانپناه خارج شوند. ناگهان سه نارنجک دستى، يکى پس از ديگرى، ميان نيروهاى صهيونيست پرتاب و منفجر شد که تلفاتى به بار آورد.

نيروهاى اسرائيلى، به خيال اين‏که مورد تهاجم گروهى عظيم از رزمندگان مقاومت اسلامى قرار گرفته‏اند، گيج و مبهوت، فرار را بر ماندن ترجيح دادند. در آن ميان، جوانى که لباس کماندويى سبز رنگ و جليقه مملو از مواد منفجره بر تن داشت، از ميان درختچه‏ها خارج شد و در حالى که دستش را بر ماشه اسلحه‏ى ام.16 خويش مى‏فشرد، به طرف کاميون‏ها دويد. با وجود درگيرى‏هاى شديد و تيراندازى زياد، ناگهان اسلحه جوان دچار نقص شد و گير کرد، ولى او خونسرد و آرام، به رفع گير اسلحه پرداخت و بدون اين‏که با مقاومتى از سوى صهيونيست‏ها روبه‏رو شود، دوباره به تيراندازى پرداخت و ميان کاميون‏ها که بر اثر انفجار متلاشى شده بودند، مى‏دويد و به دنبال سربازان دشمن مى‏گشت.

در يک لحظه، چشم جوان به سربازى جوان افتاد که وحشت زده در برابر او ايستاده بود. آن چنان مات و مبهوت، بود که نتوانست از اسلحه‏ى خود استفاده کند. جوان حزب‏اللهى خنده‏اش گرفت و سرباز صهيونيست پا به فرار گذاشت و به ميان تپه‏ها دويد. جوان رزمنده با خونسردى خنديد و خشاب اسلحه‏ى خود را که تمام شده بود، عوض کرد.

طرح عمليات اين گونه بود که پس از آن‏که نيروهاى کماندويى دشمن طبق روال هميشه، پس از حمله به گوشه‏اى پناه مى‏برند، جوان رزمنده به ميانشان بدود، خود را منفجر کرده و به اين وسيله ضربه‏ى نهايى را بر آن‏ها وارد کند؛ ولى صهيونيست‏ها از فرصت استفاده کرده و پا به فرار گذاشتند.

اسرائيل که مدعى است پيشرفته‏ترين تکنولوژى نظامى را در نبرد بامقاومت اسلامى به‏کار گرفته و جديدترين و قوى‏ترين سلاح و تجهيزات را در اختيار دارد، و از بهترين و آموزش ديده‏ترين کماندوهاى ويژه برخوردار است، با هجوم يک جوان بيست ساله‏ى مسلمان، همه‏ى ادعاهايش به پوچى گرائيد و تمامى کماندوها صحنه را ترک کرده و گريختند.

اين درگيرى لحظه به لحظه توسط دوربين ثبت و ضبط مى‏شد. همرزمان شهيد، از دور نظاره‏گر بودند، و هر لحظه منتظر آخرين انفجار و شهادت او.دقايقى گذشت، ولى از انفجار خبرى نشد. جوان رزمنده همچنان در ميان اجساد کشته‏ها، و مجروحين و کاميون‏ها مى‏گشت، ولى ديگر کسى را نيافت. همه گريخته بودند. خودش خنده‏اش گرفت. نمى‏دانست چه کند؛ مکثى کرد، يک بار ديگر با نگاه اطراف را وارسى کرد و چون جنبنده‏اى نديد، مسيرى را که از آن‏جا آمده بود، در پيش گرفت و به محل استقرار همرزمانش شتافت.

يک ربع ساعت گذشت که جوان رزمنده به دوستانش پيوست. همه مبهوت ولى خوشحال، او را در آغوش کشيده و خوش آمد گفتند. جالب آن بود که ساعتى قبل با او وداع کردند؛ به اين تصور که او در عمليات به شهادت خواهد رسيد.

بازتاب

دبير کل حزب‏اللَّه لبنان، حجت‏الاسلام والمسلمين سيدحسن نصراللَّه، در باره‏ى قهرمان اين عمليات مى‏گويد: اين جوان براى عمليات شهادت‏طلبانه عازم شده بود و مثل ديگر شهادت‏طلبان، وصيت نامه‏اش را در برابر دوربين فيلم‏بردارى خواند و حتى برايش برنامه‏ى خداحافظى و مراسم وداع نيز برگزار شد. او واقعاً خودش را آماده کرده بود تا با انفجار خود، بر دشمن زبون ضربه‏ى سختى وارد آورد.

بعد از عمليات، هنگامى که نزد من آمد، با تعجب به او گفتم: تو که رفته بودى عمليات شهادت‏طلبانه انجام بدهى، خودت را منفجر کنى و شهيد بشوى، پس چى شد که سالم برگشتى؟

او خنديد و گفت: بله، من خودم را براى شهادت آماده کرده بودم؛ ولى پس از انفجار بمب‏ها و تيراندازى، همه‏ى اسرائيلى‏ها فرار کردند و من هر چه منتظر ماندم، کسى را نديدم که به طرفم تيراندازى کند و ديگر کسى را نيافتم که مرا شهيد کند، خودم هم که نمى‏توانستم بدون اين‏که کسى وجود داشته باشد،بى دليل خودم را منفجر کنم.

دو روز بعد از عمليات، کانال تلويزيونى «المنار» وابسته به حزب‏اللَّه لبنان، اقدام به پخش تصاوير مستند اين عمليات کرد که فرماندهى نيروهاى اشغال‏گر اسرائيلى، هراسان و دستپاچه، به مدت يک ربع تا پايان پخش برنامه و گزارش عمليات، برق مناطق اشغالى را قطع کرد تابه خيال خود کسى از مردم آن‏جا نتواند از عمليات با خبر شود. چرا که اين تصاوير نمايانگر پوشالى بودن قدرت صهيونيست‏ها بود.

شخصيت شهيد

قهرمان اين عمليات که همچنان جزو رزمندگان گمنام مقاومت اسلامى محسوب مى‏شد و نامى از او به ميان نيامده است، شهيد «محمد عبدالامير حميد» (حمزه) متولد1352ه.ش)1974م) بود که چندى بعد در روز1376/12/3ه.ش (22 فوريه 1997م) در عملياتى ديگر عليه نيروهاى اشغال‏گر، به شهادت رسيد و پيکرش يک سال و نيم در دست رژيم اسرائيل ماند و سپس در بيروت دفن شد.

رهبر کبیر انقلاب امام خمینی (قدس سره):

«باید بسیجیان جهان اسلام

 درفکرحکومت بزرگ جهانی باشند

 و این شدنی است.»

حضرت امام خمینی(ره)، بسیج را تنها به ایران اسلامی محدود نمی کند.

 رسالت ما جهانی است. ما قطعا به حکومت بزرگ جهانی اسلام می رسیم. اما با عافیت طلبی و نشستن اتفاقی نمی افتد. باید حرکت کرد. وظیفه را شناخت. به این نکته پی برد که کم داریم.

برای این رسالت بزرگ چه کرده ایم؟!