من در میان جمع و دلم جای دیگری ست...

یا امام غریب...

بسم الله الرحمان الرحیم

حضرت آقا شعار امسال را «تولید ملى» قرار دادند و دنباله‌اش فرمودند: «حمایت از کار و سرمایه‌ى ایرانى». و انتظار از مسئولین و مردم که در این جهت حرکت نمایند.

ما در مسیر حرکتمان همانطور که رهبری فرمودند ضعفهایی داریم که باید برای رفع آنها حرکت جهادی کنیم؛ از جمله اینکه ایشان در خطبه اول نماز جمعه سال پیش فرمودند:

.  اینکه این ضعفها برطرف شود، در درجه‌ى اول این نگاه به آینده است؛ در درجه‌ى اول  مسئولیت‌پذیرى ماهاست  .  ..
.  کار اصلى دیگر این است که از ارزشهاى اصولى نباید غافل شد. سرگرم مسائل فرعى و فروع  نشویم،
.  حفظ اتحاد و همدلى، یکى دیگر از وظائف ماست... هم اینها(مسئولین)، هم مردم با هم، هم مردم با مسئولین
.  یکى از کارهاى اصلى که باید انجام بدهیم و همه باید به آن توجه داشته باشیم، این  است که فریب لبخند دشمن و وعده‌هاى دروغ جبهه‌ى دشمن را نخوریم.
.  یکى هم پرهیز از تنبلى و کم‌کارى است.

اما متاسفانه در اوضاع این روزها عکس عمل به این فرمایشات را از مسئولین می بینیم... از سویی فردی –با هر مشکلی داشته یا نداشته- در دولت به مسئولیتی گمارده میشود و از سوی دیگر در مجلس برای آن هیاهو و استیضاح به پا می کنند و از هر دو طرف لجوج هایی پیدا می شوند که از این دست مسائل فرعی را توسعه می دهند. وقتی که جلسه مجلس را از رادیو محل کار گوش می دهم، بارها و بارها از این غفلت آزرده خاطر می شوم که در این وضعیت جهانی، بیداری اسلامی، مذاکرات هسته ای، تهدیدات، مساله اقتصادی و ... این گونه زمان آقایان می گذرد و چه کارهای بزرگی که بر زمین مانده و چه وظایفی که فراموش گشته.

به یاد می آورم حضرت آقا لجاجت را یکی از علل عدم موفقیت برشمرند «... گاهى لجاجت است. یک حرفى را زده است، میخواهد پاى این حرف بایستد، به خاطر اینکه ننگش میکند از حرف خودش برگردد؛ که فرمود: «لعن اللَّه اللّجاج»؛ لعنت خدا بر لجاجت.»

امیدوار خدای متعال عاقبت ما را ختم بخیر نماید و به شعوری برسیم تا امور را با عمل مان به سرانجام رسانیم و بتوانیم به وظیفه و مسئولیت خود عمل نماییم، تا کسی دیگر درباره ما این گونه نگوید.

در انتها هم متنی اخلاقی از رهبر و مرجع و مقتدای مسلمانان و آزادگان جهان:

«بعضى اشخاص لجبازند و هرچه انسان حقیقت را در مقابلشان قرار مى‌دهد، روى موضع لجوجانه خود اصرار مى‌کنند. چنین رویه‌اى، انسان را از حقیقت دور مى‌کند. فرد لجوج در ابتداى لجبازى هنوز اندکى نور حقیقت را مى‌فهمد و احساس مى‌کند که کارش براساس لجبازى است. اما وقتى لجاجت وى تکرار شد، دیگر آن اندک نورِ حقیقت را هم نمى‌فهمد. در او، باطن و اعتقاد و عقیده‌اى دروغین به‌وجود مى‌آید که اگر به خود برگردد و تعمق کند، مى‌بیند این‌که در ذهن اوست، عقیده نیست، «عن ظهر القلب» و از باطنِ جان نیست. اما لجاجت نمى‌گذارد که او سروش حقیقت و پیام معنویت و حق را به گوشِ جان بشنود.»

«و مقصود عمده ما توجه دادن قلوب بندگان خداست به آنچه برای آن خلق شده اند که آن معرفت الله است که از همه سعادات بالاتر است و هیچ چیز جز مقدمه آن نیست.»

حضرت امام روح الله چگونگی سعادت و شقاوت انسانی را چنین بیان میکنند:
... و اگر کسی با قدم اختیار، خود را تحت تربیت و تصرف رب العالمین واقع کرد و مربوب آن تربیت شد به طوریکه تصرفات اعضا و قوای ظاهریه و باطنیه او {از نوع} تصرفات نفسانیه نشد، بلکه {از نوع} تصرفات الهیه و ربوبیه گردید، به مرتبه کمال انسانیت که مختص این نوع انسانی است میرسد.
انسان تا منزل حیوانیت با سایر حیوانات هم قدم بوده، و از این منزل دو راه در پیش دارد که با قدم اختیار باید طی کند: یکی منزل سعادت، که صراط مستقیم رب العالمین است- انّ ربی علی صراط مستقیم و یکی راه شقاوت، که طریع معوج (کج) شیطان رجیم است. پس، اگر قوا و اعضای مملکت خود را در تصرف رب العالمین داد و مربّا به تربیت او شد، کم کم قلب، که سلطان این مملکت است، تسلیم او شود، و دل که مربوب رب العالمین شد، سایر جنود به او اقتدا کنند و مملکت یکسره مربوب او گردد.

و در این هنگام لسان غیبی او (زبان باطن او)، که ظلّ قلب است، می تواند بگوید: الله جل جلاله ربّی در جواب ملائکه عالم قبر که گویند: مَن ربّک؟ و چون چنین شخصی لابد، اطاعت رسول خدا و اقتدا به ائمه هدی و عمل به کتاب الهی نموده، زبانش گویا شود به اینکه محمد صلی الله علیه و آله نبیی، و علی و اولاده المعصومین ائمتی، و القرآن کتابی.

... و اگر سمع (گوش) قلب باز نشده باشد و دل سمیع نباشد، تلقین عقاید حین موت و بعد از موت به حال او نتیجه ای ندارد. تلقین برای کسانی مفید است که دل آنها از عقاید حقه با خبر است و سمع قلب آنها باز است و در این سکرات و شدائد، فی الجمله (موقتا) غفلتی حاصل شده باشد این وسیله شود که ملائکه الله به گوش او برسانند، ولی اگر انسان کر باشد و گوش عالم برزخ و قبر نداشته باشد، هرگز تلقین را نمی شود و به حال او اثر نکند.» (آداب الصلاة، ص266-264)

و چه می توان کرد تا مثل فردی چون امام در آخر بگوییم با دلی آرام و قلبی مطمئن...